تبلیغات
وبلاگ شماره یک حرفه وفن مدرسه راهنمایی شهید ماشا ا.. ابراهیمی - ماجرای جالب راه افتادن رادیو در ایران از آغار تا امروز

وبلاگ شماره یک حرفه وفن مدرسه راهنمایی شهید ماشا ا.. ابراهیمی

هدف ما ........... پیشرفت شماست ********** دشتی

وقتی نوای گرامافون برای اول بار شنیده شد عده‌ای فکر می‌کردند نوازنده‌ها همراه با خواننده در داخل دستگاه هستند و پس از پایان کار از آن بیرون می‌آیند. جالب اینجاست که ...





برای مشاهده بقیه مطلب به ادامه مطلب بروید

بیشتر تهرانی‌ها در بدو برخورد با رادیو هم به آن دستگاه حبس صوت (زندان صدا) لقب دادند.

رادیو ایران
تا قبل از پیدایش رادیو و تلویزیون در ایران به خصوص در پایتخت، نوای موسیقی گرامافون‌های بوقی و صفحه‌های یک دور و دو دور و بعدها 33 دور و تماشاخانه‌های لاله‌زار و نمایش‌های سنتی و روحوضی اسباب سرگرمی بود و اوقات فراغت مردم را پر می‌کرد. گرامافون یا دستگاه موسیقی توسط کمپانی‌های انگلیسی وارد شد و چون گران‌قیمت و تجملی بود در خانه هر کسی پیدا نمی‌شد. وقتی نوای گرامافون برای اول بار شنیده شد عده‌ای فکر می‌کردند نوازنده‌ها همراه با خواننده در داخل دستگاه هستند و پس از پایان کار از آن بیرون می‌آیند. جالب اینجاست که بیشتر تهرانی‌ها در بدو برخورد با رادیو هم به آن دستگاه حبس صوت (زندان صدا) لقب دادند. پای رادیو و اولین ایستگاه رادیویی در اواسط سال 1303 شمسی به ایران باز شد. در آن سال دولت وقت یک فرستنده با قدرت 20 کیلووات با آنتن 120 متری وطول موج کوتاه را برای پایتخت به همراه شش فرستنده کوچک‌تر با قدرت چهار کیلووات موج متوسط برای شهرستان‌های تبریز، مشهد، کرمان، شیراز، کرمانشاه و خرمشهر از روسیه خرید. این درخواست از سوی وزارت جنگ بود و به رادیو به عنوان یک دستگاه بی‌سیم و مخابره پیام نگاه می‌شد. فرستنده تهران پس از ورود به ایران در زمینی به مساحت 20هکتار پشت کاخ قاجار در جاده شمیران حوالی سیدخندان نصب شد که بعدها معروف به ایستگاه بی‌سیم شد.
آن کاخ قاجار هم با روی کار آمدن رضاخان تبدیل به اولین زندان استاندارد ایران- یعنی زندان قصر- شد که رادیو پشت آن قرار داشت. اما این پایان کار نبود چرا که مهندسان روسی کار را ناتمام گذاشتند تا رضاخان که علاقه زیادی به کار با آلمانی‌ها داشت از مهندسان آلمانی دعوت به کار کند. به مرو زمان دو دستگاه دیگر فرستنده کوچک‌تر در میدان توپخانه و در جنوب شرقی تهران محله نجف‌آباد (میدان خراسان ـ تیر دوقلوی امروز) نصب شد تا اداره رادیو سر و شکل رسمی‌تری به خود بگیرد. مجری طرح رادیو شرکت تلفنکن آلمان بود و در نهایت پس از یک دوره کار شبانه‌روزی پنج ماهه برای نصب و راه‌اندازی ابزار رادیو از آذر 1308 تا اردیبهشت 1309 بالاخره اولین ایستگاه رادیویی ایران افتتاح و صدای نغمه موسیقی ایرانی از بلندگوهای نصب شده در محوطه اداره بی‌سیم سیدخندان شنیده شد. اداره رادیو در کمرکش جاده قدیم شمیران کمی پایین‌تر از ایستگاه سیدخندان قرار گرفته بود که بعدها ساختمان وزارت پست و تلگراف و هتل بین‌المللی تهران نیز همراه پل سیدخندان روبه‌روی آن ساخته شد.

 

 

 اولین برنامه‌های رادیویی


اولین برنامه‌های رادیویی پخش موسیقی سنتی ایرانی و عربی و گفتارهای فرهنگی و مذهبی بود. به مرو زمان از استادانی چون سعید نفیسی و ذبیح‌الله صفا و چند نفر گوینده نیز دعوت به کار شد تا نیازهای رادیو را برطرف و برنامه‌سازی کنند. رادیو ایران در طول روز دارای دو نوبت پخش برنامه بود که بخش اول از ساعت 11:30 صبح تا 14 بود و بخش دوم هم از ساعت 5:45 دقیقه تا 12:30 شب ادامه داشت؛ برنامه‌هایی که به زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی، فرانسه و آلمانی پخش می‌شد.  سازمان‌های ارتشی هم برای خود صاحب برنامه بودند و در ساعات مشخصی با عنوان رادیو نیروی هوایی یا زمینی و دریایی برنامه‌های ویژه‌ خود را پخش می‌کردند. با پیدایش رادیو در ایران به خصوص در تهران، صاحبان مطبوعات (روزنامه‌ها و مجلات) و همچنین هنرمندان تئاتر و صاحبان نمایشخانه‌ها تصور می‌کردند که رادیو دشمن آنهاست و به زودی نانشان را آجر می‌کند. اما این‌گونه نبود چراکه خرید دستگاه رادیو هم مانند گرامافون گران قیمت بود و از عهده هر خانواده‌ای برنمی‌آمد. مطبوعات و سالن‌های تئاتر تا زمانی یکه‌تازی می‌کردند که تلویزیون به بازار آمد و بر نقش آنها تاثیر گذاشت.
 اولین رادیوهایی که به خانه تهرانی‌ها راه یافتند رادیوهای بزرگ لامپی از مارک وستینگهاوس و زیمنس بودند. زمانی که آنها را روشن می‌کردند مدتی زمان می‌برد تا لامپ‌ها داغ شده و رادیو شروع به کار کند. این رادیوها از لحاظ جثه و بزرگی چیزی شبیه تلویزیون‌های 21 اینچ امروزی بودند و از رادیو ترانزیستوری خبری نبود. پای رادیو ترانزیستوری در اواسط دهه 40به ایران باز شد که هم کوچک‌تر و هم ارزان‌تر از رادیوی لامپی بود؛ همان رادیوهای لامپی که امروز عتیقه و جزو لوازم دکوری منازل شده است. شرکت سونی ژاپن برای اولین‌بار در سال 1965 میلادی به صورت انبوه تولید رادیوی ترانزیستوری را شروع کرد که با یک باتری کوچک کار کرد و از لحاظ جثه و قیافه به اندازه کف دست بود و در جیب جا می‌شد. اداره رادیو در جاده شمیران برای مدتی در جریان جنگ جهانی دوم تعطیل شد و دوباره کارش را از سال 1322 شمسی شروع کرد. این اداره از لحاظ رفت و آمد چیزی حدود نه کیلومتر با شهر فاصله داشت و به همین دلیل رفت و آمد کارکنان با تنها اتومبیل استیشن سواری دولتی آن روزگار سخت بود. در سال 1339 هنگام جشن 20سالگی رادیو جای آن به ساختمان جدیدی در مرکز شهر (میدان ارگ) منتقل شد که این محل صاحب استودیوهای ضبط موسیقی و برنامه‌های اجتماعی و طنز و سرگرمی بود. بعد از تهران، تبریز اولین شهری بود که صاحب رادیوی محلی شد و به مرور تا سال 1340 شهرهایی دیگر چون مشهد، کرمان، اهواز، شیراز، رشت، سنندج و کرمانشاه هم صاحب فرستنده و اداره شدند. رادیو در آغاز کار تحت نظارت نخست‌وزیری بود و بعد از آن به وزارت اطلاعات و جهانگردی با عنوان اداره انتشار و رادیو واگذار شد که تحت نظارت این وزارتخانه بود. این وضعیت تا اواخر دهه 40 و تاسیس سازمان تلویزیون ملی ایران ادامه داشت که با ظهور تلویزیون در آن ادغام شد. حالا 70 سالی از آن روز می‌گذرد که گوینده‌ای آشنا پشت میکروفون اداره رادیو نشست و با خوشحالی و تحکم گفت: «اینجا تهران است، صدای ما را از رادیو ایران می‌شنوید.»
 

  اولین نمایش‌های رادیو بی‌سیم در ایران همگی به صورت زنده اجرا و پخش می‌شد و چیزی به نام ضبط وجود نداشت و هنرمندان آن زمان در دهه 20 باید با مهارت و بدون تپق نقش خود را اجرا می‌کردند.
 

 معروف‌ترین برنامه‌های رادیو از دهه 40 تا به امروز برنامه شما و رادیو (صبح جمعه با شما) و قصه شب بوده که مخاطبان زیادی را به سوی خود جلب و تیپ‌های مشهوری را به عنوان تیپ رادیویی معرفی کرده‌اند.
 

اولین گزارش جنایی‌ای که از رادیو پخش شد و توجه خیلی‌ها را جلب کرد «اعترافات هوشنگ ورامینی»- قاتل زنجیره‌ای رانندگان- بود که توسط پرویز یاحقی تهیه شد.
 

  رادیو نقش مهمی را در کودتای 1332 شمسی داشت که شرح مفصلی دارد. یکی از اولین نقاطی که پس از کودتا تصرف شد اداره رادیو بود و مردم تهران از رادیو متوجه این واقعه شدند.
 

آگهی‌های تبلیغاتی از اواسط دهه 30 شمسی بعد از مطبوعات در رادیو شروع و بعدها با ورود تلویزیون به ایران باب شد.
 

 ‌ یکی از ماجراهای عجیب و غریبی که اورسن ولز- کارگردان و هنرپیشه فیلم معروف «همشهری کین»- انجام داد در ایران هم دردسرساز شد. ولز که کارش را از رادیو شروع کرد و به سینما رسید یک‌بار با انتشار یک گزارش ساختگی و زنده از حمله فضایی‌ها به آمریکا شوخی به راه انداخت و مردم را وحشت‌زده کرد. پس از آن مجریان رادیو تهران نیز از آن کار کپی کرده و در اوایل دهه 40 مجری برنامه رادیو تهران در برنامه «همه روز، همین ساعت، همین‌جا» با خبر دروغ برخورد یکی از سیارات با زمین مردم تهران را شوکه و نگران کرد.
 

‌ اولین آنتن رادیو بی‌سیم در جاده قدیم شمیران (شریعتی امروز- ساختمان پست و تلگراف) 30 متر ارتفاع داشت.
 

 مرحوم منوچهر نوذری- چهره معروف رادیو و تلویزیون- توسط برادرش محمود نوذری وارد عرصه هنر شد و خیلی زود با استعداد و هوشی که داشت تبدیل به یکی از چهره‌های معروف رادیو شد. او کارش با «دردونه» شروع شد و با اجرای تیپ‌های دیگر مانند آقای ملون، آمیرز عبدالطمع و بعد اجرای مسابقه در تلویزیون به اوج شهرت رسید.
 

 محل رادیو بی‌سیم یکی از ایستگاه‌های معروف خط اتوبوسرانی شرکت واحد و اتوبوسرانی شهری اولیه بود که بعدها با حضور یک فرد سید سقا که به مسافران آب می‌داد و به خوشرویی مشهور بود، به سیدخندان تغییر نام داد.


نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

طبقه بندی

نظرسنجی

    شما در کدام کلاس سوم هستید؟





با سلام.به وبلاگ مدرسه ی شهید ابراهیمی خوش آمدید.با مدیریت آقای دشتی معلم خوب این مدرسه

Oneline users :

JavaScript Codes
width='100'
Time spent here:





Powered by WebGozar

با سلام.به وبلاگ مدرسه ی شهید ابراهیمی خوش آمدید.با مدیریت آقای دشتی معلم خوب این مدرسه

.spanstyle { position:absolute; visibility:visible; top:-50px; font-size:15pt; font-family:Verdana; font-weight:bold; color:#cc0000; } BODY { width:100%;overflow-x:hidden;overflow-y:scroll; } -->

جاوا اسكریپت

IS

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :